Populus tremula (topola osika, osika, topola drżąca) jest gatunkiem rodzimym w Europie, Afryce Północnej i Azji. Obszar ten w dużej mierze pokrywa się z naturalnym obszarem występowania odmiany Populus nigra. Populus tremula to prawdziwie pionierskie drzewo, które może żyć nawet 100 lat. Ponieważ jego zasięg występowania jest tak duży, drzewa znacznie różnią się od siebie pokrojem. Gatunek ten przybiera postać dużych krzewów, drzew wielopiennych i wysokich drzew osiągających od 25 do 30 metrów. Często jednak ma kształt stożka, a w późniejszym okresie życia topola ta staje się jajowata. Topola osika może mieć od 10 do 20 metrów wysokości i od 5 do 10 metrów szerokości.
Najbardziej rozpoznawalną cechą Populus tremula są jej okrągłe lub szerokie, jajowate liście. Mają kolor ciemnozielony z jasnozielonym spodem i falistą krawędzią o grubych ząbkach. Ogonek liściowy jest długi, o spłaszczonych bokach, przez co przy najmniejszym powiewie wiatru liście zaczynają drżeć. Kręcący się liść, wydając grzechoczący dźwięk, sprawia, że drzewo zdaje się ożywać. Stąd też wzięła się nazwa „topola drżąca”. Populus tremula jesienią ma barwę od żółtej do ciemnopomarańczowej. Pień jest prosty, białoszary z gładką korą, która w późniejszym okresie życia staje się coraz bardziej czarna i żłobiona od podstawy korzenia. Istnieją drzewa męskie i żeńskie, z wiszącymi srebrnoszarymi baziami, które pojawiają się od końca marca do początku kwietnia. Drzewa żeńskie rozsiewają strąki nasienne przenoszone przez wiatr.
Populus tremula to bardzo silne drzewo o niewielkich wymaganiach glebowych. Może wytrzymać okresową suszę i wilgoć, o ile nie jest to stan stały. Jako gatunek pionierski topola osika jest drzewem prawdziwie światłolubnym. Ze względu na swoje rozmiary i pędy korzeniowe gatunek ten nie nadaje się do sadzenia na powierzchniach utwardzonych. Drzewo, całkowicie odporne na wiatr, zyskuje szczególny charakter w parkach i nasadzeniach krajobrazowych. Ze względu na słabe drewno topola osika jest rzadko wykorzystywana w gospodarce leśnej.
