Sequoiadendron giganteum (mamutowiec olbrzymi, sekwoja olbrzymia) rośnie na odizolowanych obszarach u zachodnich podnóży gór Sierra Nevada w Stanach Zjednoczonych. Mamutowiec olbrzymi występuje tam naturalnie między innymi razem z odmianami Abies concolor, Pseudotsuga menziesii i Calocedrus decurrens. Te wyjątkowe, imponujące drzewa iglaste są jednymi z najbardziej znanych drzew na świecie ze względu na swoje rozmiary – do 100 metrów – i wiek, gdyż mogą żyć do 3200 lat. W uprawie gatunek ten osiąga wysokość od ok. 35 do 50 metrów, z wąską, piramidalną koroną, której szerokość wynosi zaledwie od 8 do 9 metrów. Zacienione gałęzie obumierają, przez co powstają wysokie, nagie pnie.
Głęboko żłobiona kora jest pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy w przypadku tego drzewa. Jego kora jest miękka, włóknista i może osiągać grubość do 60 centymetrów, co chroni drzewo przed pożarami lasów. Czerwonobrązowe gałązki, z łuszczącą się korą, zwisają i mają pionowe końcówki. Mamutowiec olbrzymi ma łuskowate, ostre i krótkie igły, które są niebieskozielone i pięknie komponują się z jego korą. Stożkowate kwiaty tego jednopiennego drzewa są niepozorne i pojawiają się między kwietniem a majem. Następnie tworzą się szyszki nasienne o długości od 5 do 8 centymetrów, które mogą pozostawać zielone na drzewie nawet przez 8 do 12 lat.
Mamutowiec olbrzymi najlepiej rozwija się w naturalnym klimacie wilgotnym, gdzie lata są suche. Najlepszym miejscem do uprawy tego drzewa są gleby pozwalające na zapuszczanie głębokich korzeni, z dobrym odprowadzaniem wody, ale równocześnie wilgotne i żyzne, piaszczysto-gliniaste. Odmiana toleruje jednak wiele rodzajów gleb, od kwaśnych po wapienne. Sequoiadendron giganteum jest drzewem trudnym do przesadzania. Najlepszą porą na jego przesadzanie jest okres od wczesnej do późnej jesieni, kiedy drzewo wciąż aktywnie rośnie. Ta monumentalna odmiana będzie stanowić ozdobę każdego parku lub dużego ogrodu, wzbudzając podziw zarówno u młodszych, jak i starszych osób.
