Ulmus laevis (wiąz szypułkowy) jest jednym z trzech rodzimych wiązów europejskich, naturalnie występujących na tym kontynencie, na obszarze od środkowej Francji po Ural i Bałkany. Gatunek ten rośnie na bogatszych i wilgotnych glebach, w chłodnych lasach łęgowych, zwłaszcza wzdłuż strumieni i na terenach zalewowych rzek, takich jak Ren, Łaba i Dunaj. Wiąz szypułkowy występuje w tych miejscach razem m.in. z takimi gatunkami jak Quercus robur, Fraxinus excelsior oraz Alnus glutinosa. Ulmus laevis rośnie bardzo intensywnie. Jego korona jest półotwarta, owalna do okrągłej, nieregularna, a drzewo osiąga wysokość od 25 do 35 metrów i szerokość od 10 do 20 metrów.
Duże, błyszczące, ciemnozielone liście wiązu są asymetryczne, podwójnie ząbkowane i rosną na długich gałązkach, zmieniając jesienią barwę na żółtą. Ulmus laevis to ważna roślina żywicielska dla motyli, takich jak ogończyk wiązowiec czy rusałka ceik. W okolicach marca i kwietnia drzewo wypuszcza wiązki czerwonych, dzwonkowatych kwiatów zwisających z długich łodyg. Powstałe w ten sposób płaskie owoce również wiszą w gronach na długich łodyżkach. Typowe owoce mają włoski, dzięki którym unoszą się na wodzie, co pozwala im rozprzestrzeniać się tą drogą. Kora wiązu jest szara i żłobiona, a na drzewach rosnących w wilgotnych miejscach rozwijają się korzenie deskowe.
Wiąz szypułkowy nie jest lubiany przez ogłodka wiązowca, więc holenderska choroba wiązu rzadko dotyka tego drzewa. Jest to zdecydowanie drzewo krajobrazowe, które może osiągać bardzo dużą wysokość, a w przeszłości, właśnie ze względu na wysokie tempo wzrostu, było również wykorzystywane w lasach odroślowych lub jako drzewo do ogławiania. Najlepiej czuje się na wilgotnych obszarach wokół strumieni i rzek, ale Ulmus laevis może również wyrosnąć na piękne i silne drzewo na różnych rodzajach gleby w bardziej suchych miejscach, na gruntach utwardzonych i w miastach.
