W 2010 roku holenderska szkółka ‘t Herenland w Eibergen dokonała selekcji jednolicie rosnącej sadzonki z rzędu starych, zdrowych wiązów szypułkowych, którą wprowadziła do uprawy w 2014 roku pod nazwą Ulmus laevis ‘Helena’ (wiąz szypułkowy ‘Helena’, synonim Ulmus laevis ‘Eibergen’). ‘Helena’ ma jednolity wygląd z wyprostowanym pniem głównym, co jest niespotykane w przypadku niesfornego Ulmus laevis. Wiąz szypułkowy ‘Helena’ osiąga wysokość od 20 do 25 metrów i szerokość około 12 metrów, tworząc półotwartą, owalną koronę.
Nazwa ‘Helena’ pochodzi od starożytnego greckiego słowa hèlios – oznaczającego „słońce” – i w tym kontekście oznacza „promienny, wspaniały” w odniesieniu do fantastycznego żółtego jesiennego koloru liści, który zaczyna się blisko pnia, a następnie rozprzestrzenia się przez gałęzie do końcówek. Duże, asymetryczne, ząbkowane liście o grubych ząbkach są jasnozielone, a latem zmieniają kolor na matowozielony. Wiąz szypułkowy to ważna roślina żywicielska dla motyli, takich jak mieniak strużnik i rusałka ceik. Odmiana ta kwitnie w marcu i kwietniu, tworząc skupiska czerwonych, niepozornych dzwonkowatych kwiatów na długich łodygach. Płaskie, uskrzydlone orzechy są osadzone na długich szypułkach i mają jajowaty kształt. Ulmus laevis ‘Helena’ ma szary pień z głębokimi bruzdami. U starszych drzew tworzą się niezależne rozłogi korzeniowe, które w wilgotnych miejscach przekształcają się w korzenie przyporowe.
Odmiana Ulmus laevis ‘Helena’ jest podatna na holenderską chorobę wiązów – ale podobnie jak w przypadku gatunku, infekcje są rzadkie, ponieważ ogłodek wiązowiec nie preferuje tego drzewa. Na liściach tego wiązu praktycznie nie występują wszy. Choć wiąz szypułkowy odm. ‘Helena’ jest doskonałym drzewem krajobrazowym na stanowiska wilgotne i mokre, a nawet dobrze radzi sobie z krótkotrwałymi podtopieniami, to sucha gleba, powierzchnie utwardzane lub przestronne stanowisko w mieście nie stanowią dla tej odmiany żadnego problemu. Ulmus laevis ‘Helena’ jest również odporny na wiatr nadmorski.
