Malus trilobata (syn. Eriolobus trilobatus, jabłoń libańska) ma naturalny obszar występowania w Libanie, Turcji, Syrii i Grecji, gdzie rośnie, między innymi z Quercus pubescens, Fraxinus ornus i Carpinus orientalis, w zaroślach, lasach dębowych i sosnowych. Jest to szczególny gatunek jabłoni, który botanicznie różni się od innych gatunków Malus i być może powinien być zaliczony do rodzaju Eriolobus. Gatunek ten dorasta do średniej wielkości drzewa o wysokości ośmiu do dwunastu metrów i szerokości czterech do pięciu metrów. Korona jest wzniesiona, wąsko piramidalna, z gęstą koroną i mocnymi gałęziami, co nadaje jabłoni libańskiej dostojny, naturalny wygląd.
Najbardziej uderzającą cechą Malus trilobata jest trójklapowy liść, który silnie przypomina liść klonu. Liście są błyszczące, świeżo zielone latem i przebarwiają się jesienią na pomarańczowo-żółty do czerwonego. Malus trilobata kwitnie, jak na jabłoń ozdobną dość późno, w czerwcu pojedynczymi, białymi kwiatami, które są stosunkowo duże jak na jabłoń ozdobną i są licznie odwiedzane przez owady. Po kwitnieniu pojawiają się zielono-żółte, a później czerwone, jabłkowate owoce o średnicy około trzech do czterech centymetrów, które są twarde i kwaśne, a ich wartość jest zarówno estetyczna, jak i ekologiczna. Kora jest szarobrązowa i u młodych drzew dość gładka, później lekko bruzdowana: gałązki są mocne i przyczyniają się do solidnej struktury korony zimą.
Jabłoń libańska jest cennym drzewem do parków, większych ogrodów i zieleni publicznej w miastach. Ze względu na swoje śródziemnomorskie pochodzenie może być dobrym drzewem przyszłości na utwardzonych terenach, pod warunkiem, że miejsce sadzenia składa się z dobrze przepuszczalnych, żyznych gleb – najlepiej wapiennych lub neutralnych. Idealne jest stanowisko w pełnym słońcu do lekkiego półcienia. Malus trilobata jest dobrze mrozoodporna, dość dobrze znosi suszę i jest mało podatna na choroby, co czyni ją odpowiednią do zrównoważonej zieleni i ekstensywnego zarządzania.