Quercus shumardii (dąb Shumarda) jest jednym z największych południowych dębów czerwonych. To nizinne drzewo pochodzi ze wschodnich obszarów Stanów Zjednoczonych i rośnie na wilgotnych, dobrze przepuszczalnych glebach w pobliżu rzek. Dąb Shumarda rośnie tam m.in. wraz z takimi gatunkami jak Quercus alba, Carya, Fraxinus americana i pensylvanica oraz podrosty Carpinus caroliniana, Cornus florida, Hamamelis virginiana i Ilex opaca. Korona tego dębu jest pionowa, piramidalna, półotwarta i wysoka na 12 do 18 metrów, ale ostatecznie uzyskuje formę otwartą, równie szeroką pod względem pokroju, w kształcie stosunkowo szerokiego wazonu. W naturze może osiągać wysokość nawet od 30 do 40 metrów.
Odwrócone, jajowate lub owalne liście są głęboko wcięte z siedmioma klapami do środkowej żyłki, a pąki są ciemnozielone z pokrytym włoskami spodem. Jesienią Quercus shumardii przybiera piękne barwy, od żółtobrązowej po głęboką czerwień. Dąb Shumarda kwitnie w maju, wypuszczając żółtozielone bazie. Następnie rozwijają się jajowate, ciemnobrązowe żołędzie z miseczką pokrywającą tylko jedną czwartą owocu. Szarobrązowy pień jest płytko żłobiony i łuszczy się w późniejszym okresie życia.
W naturalnym zasięgu występowania tego drzewa panuje wilgotny, umiarkowany klimat, charakteryzujący się gorącymi latami i łagodnymi, krótkimi zimami. Niemniej mrozoodporność odmiany Quercus shumardii sięga zwykle do strefy 5A. Dąb Shumarda jest również bardzo odporny na suszę i wydaje się tolerować zarówno wysokie pH gleby, jak i ubogie w składniki odżywcze grunty uprawowe. Drzewo preferuje jednak miejsca bogate w składniki odżywcze i dobrze przepuszczalne gleby gliniaste, w pobliżu strumieni i rzek. Wilgotne i podmokłe gleby nie stanowią problemu, o ile gleba jest dobrze przepuszczalna. Gatunek ten może być sadzony jako duże drzewo zapewniające cień w parkach i dużych ogrodach – w miejscach, w których jego szeroka korona dobrze się prezentuje. Quercus shumardii rośnie umiarkowanie szybko i ma najlepsze drewno ze wszystkich dębów czerwonych.
