Tilia × europaea (lipa europejska) to naturalna hybryda odmian Tilia cordata i Tilia platyphyllos. Ta krzyżówka występuje spontanicznie na obszarach, gdzie oba gatunki rodzicielskie rosną razem, ale od wieków jest również uprawiana jako drzewo alejowe w Europie. Gatunek ten, wraz z wiązami, był przez wieki produktem eksportowym holenderskich szkółek drzew. Lipa europejska osiąga wysokość od 30 do 40 metrów i szerokość od 15 do 20 metrów, a jej korona jest szeroka i stożkowata lub jajowata. Gałęzie są zwykle ciężkie i rozłożyste, z mocną, pionową gałęzią główną.
Liście lipy europejskiej mają sercowaty kształt z ząbkowaną krawędzią i wykazują cechy obu gatunków rodzicielskich: liść jest większy niż u lipy drobnolistnej, ale mniej szorstki niż u lipy szerokolistnej. Spód jest jasnozielony do niebieskozielonego i lekko włoskowaty, z rdzawymi włoskami w żyłkach. Tilia × europaea kwitnie w czerwcu, wypuszczając pachnące, żółtawe kwiaty w zwisających gronach, bogate w pyłek i nektar, dzięki czemu jest ceniona przez pszczoły i inne owady. Po kwitnieniu pojawiają się przypominające orzechy owoce, karbowane, ze zdrewniałymi ściankami. Pień jest szarobrązowy i żłobiony w przypadku starszych drzew. Często tworzy także odrosty. Gałązki są cienkie i nagie.
Lipa europejska to klasyczne drzewo alejowe, skwerowe i parkowe, często sadzone już od czasów średniowiecza. Najlepiej rośnie na glebach żyznych i wilgotnych, ale toleruje również gleby przejściowo suche lub ubite. Drzewo jest odporne na cień, lecz najlepiej radzi sobie w pełnym słońcu lub w półcieniu. Jego wadą jest duża podatność na mszyce, co może prowadzić do powstawania uciążliwej spadzi. Z tego względu w dzisiejszych czasach nie zaleca się sadzenia go na parkingach lub placach. Tilia × europaea jest jednak trwałym drzewem o wartości kulturowo-historycznej, chętnie wykorzystywanym w nasadzeniach pomnikowych.
