Ulmus ‘San Zanobi’

‘Plantijn’ en Ulmus pumila, door onderzoeker Lorenzo Mittempergher van het Instituto per la Protezione delle Pianti in Florence, Italië, en werd uitgegeven in 2003. Ulmus ‘Plinio’ komt uit hetzelfde zaaisel. Deze iep is vernoemd naar de heilige Zenobius van Florence. Tijdens een processie raakte zijn kist een dode iep aan, die spontaan groen uitliep: een prachtig begin van nieuw leven en een mooie verwijzing naar de iepziekteresistentie van deze iep. Als jonge boom is de kroon van Ulmus ‘San Zanobi’ smal eivormig en bevindt de takstand qua groei zich tussen Ulmus ‘Columella’ en Ulmus ‘Lobel’. Op latere leeftijd zakken de takken, waardoor een halfopen, breder eironde tot ronde kroonvorm ontstaat - tussen de vier en acht meter breed, met een goede takverdeling en dito doorgaande harttak. ‘San Zanobi’ wordt tot vijfentwintig meter hoog.

In maart bloeit iep ‘San Zanobi’ met violette bloemen. Vervolgens verschijnen er stengelloze, ronde, heldergroene samara’s rond de zaden, ze vallen crèmewit van de boom. Het vrij grote, ovale en gladde blad heeft de voor iepen kenmerkende asymmetrische bladvoet. Het loof ontluikt frisgroen, verkleurt ‘s zomers naar donkerder groen en blijft in het najaar nog heel lang aan de boom. De kale slanke twijgen en de bast zijn grijsgroen van kleur, bij oudere bomen ontwikkelen zich groeven in de bast.

‘San Zanobi’ is een harde groeier die na één of twee ferme snoeirondes een goede vorm krijgt en met zijn gezonde uiterlijk en sierlijke silhouet uitstekend toepasbaar is in de stedelijke omgeving. De boom is goed iepziekteresistent en de voorkeur voor drogere gronden op warme groeiplaatsen bieden mogelijkheden in een veranderend klimaat. Iep ‘San Zanobi’ houdt absoluut niet van natte bodems of zware kleigronden en op rijkere bodems is er - vanwege de hardere groei - waarschijnlijk meer snoei nodig. Deze eigenschap maakt Ulmus ‘San Zanobi’ ook interessant voor de productie van bouwhout.